شیفته ی باران

یادم می اید گاهی می رفتی وزیر بال فرشته ها قایم می شدی .ومن همه ی اسمان را دنبالت می گشتم تو می خندیدی و پشت خنده ها پیدایت میکردم .

خوب یادم هست ان روزها عاشق افتاب بودی . توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود .نور از لای انگشتان نازکت می چکید. راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند.

یادت می ایدشیطنت می کردیم و میرفتیم سراغ شیطان .تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و او کفرش در می امد .اما زورش به ما نمی رسید .فقط می گفت: همین که پایتان به زمین برسد میدانم چطور از راه به درتان کنم .

تو شلوغ بودی ارام وقرار نداشتی اسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به ان ستاره می پریدی و صبح که می شد در اغوش نور به خواب می رفتی .

اما همیشه خواب زمین را می دیدی ارزویی رویایی تو را قلقلک می داد. دلت می خواست به دنیا بیایی . و همیشه این را به خدا می گفتی .و انقدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت اورد .من هم همین کار را کردم بچه های دیگر هم . ما به دنیا امدیم و همه چیز تمام شد .

تو اسم مرا از یاد بردی ومن اسم تو را ما دیگر نه همسایه ی هم بودیم نه همسایه ی خدا .ما گم شدیم و خدا را گم کردیم ...

شاید دوباره یکدیگر را پیدا کنیم .

کیمییاگر کتابی را که یکی از مسافران کاروان اورده بود به دست

گرفت جلد نداشت اما توانست نام نویسنده اش را پیدا کند : اسکار وایلد.

همچنان که کتاب را ورق می زد به داستانی درباره ی نرگس برخورد

کیمییاگر افسانه ی نرگس را می دانست جوان زیبایی که هر روز می رفت

تا زیبایی خود را در دریا تماشا کند چنان شیفته ی خود می شد که روزی

درون دریاچه افتاد و غرق شد . در جایی که افتاده بود گلی رویید که

"نرگس " نامیدنش

اما اسکار واید داستان را چنین به پایان نمی برد.

می گفت وقتی نرگس مرد اوریادها - الهی های جنگل - به کنار دریاچه

امدند که از یک دریاچه ی اب شیرین به کوزه ای سرشار از اشک های

شور استحاله یافته بود

اوریاد ها پرسیدند : (( چرا می گریی ؟ ))

دریاچه گفت : برای نرگس می گریم

اوریاد ها گفتند : شگفت اور نیست که برای نرگس می گریی.... وادامه

دادند : هرچه بود با ان که همه ی ما همواره در جنگل در پی اش می شتافتیم

تنها تو فرصت داشتی زیبایی اش را تماشا کنی .

دریاچه پرسید : (( مگر نرگس زیبا بود ؟ ))

اوریادها شگفت زده پاسخ دادند : (( کی می تواند بهتر از تو این حقیقت را

بداند ؟ هر چه بود هر روز در کنار تو می نشست . ))

دریاچه ساکت ماند . سرانجام گفت :

(( من برای نرگس می گرییم اما هرگز زییایی او را در نیافته بودم .

برای نرگس می گرییم چون هر بار از فراز کناره ام به رویم خم می شد می توانستم

در اعماق دیدگانش بازتاب زیبایی خودم را ببینم ))